Niech upłyną miło, w gronie tych, którzy są nam bliscy.
Nasze koszyczki poświęcone.
To też dzięki Wam, którzy pomagali nam tworzyć dekoracje i stroiki są takie śliczne.
Jeszcze tylko zatrzymajmy się na chwilę, aby wzbudzić refleksje przy najpiękniejszym wielkanocnym wierszu.
Nie umiem być srebrnym aniołem –
ni gorejącym krzakiem –
tyle Zmartwychwstań już przeszło –
a serce mam byle jakie.
Tyle procesji z dzwonami –
tyle już Alleluja –
a moja świętość dziurawa
na ćwiartce włoska się buja.
Wiatr gra mi na kościach mych psalmy
jak na koślawej fujarce –
żeby choć papież spojrzał
na mnie – przez białe swe palce.
Żeby choć Matka Boska
przez chmur zabite wciąż deski –
uśmiech mi Swój zesłała
jak ptaszka we mgle niebieskiej.
I wiem, gdy łzę swoją trzymam
jak złoty kamyk z procy –
zrozumie mnie mały Baranek
z najcichszej Wielkiej Nocy.
Pyszczek położy na ręku
sumienia wywróci podszewkę –
serca mojego ocali
czerwoną chorągiewkę.
Ks. Jan Twardowski
